در ميان اين سه پيامبر « اسماعيل » از همه معروفتر و شناخته تر است ، اما « اليسع » كه نام او دو بار در قرآن مجيد آمده است ( اينجا و سوره انعام آيه 86 ) تعبير قرآن در باره او نشان مىدهد كه وى از پيامبران بزرگ الهى بوده است ، و در زمره كسانى است كه در باره آنها مىفرمايد : وَكلًّا فَضَّلْنا عَلَى الْعالَمِينَ « هر يك از آنها را بر جهانيان برترى داديم » ( انعام - 86 ) . بعضى معتقدند او همان « يوشع بن نون » پيامبر معروف بنى اسرائيل است ، كه « الف و لام » بر آن داخل شده ، و « شين » به « سين » تبديل گرديده است ، و داخل شدن الف و لام بر يك نام غير عربى ( و در اينجا عبرى ) چيز تازه اى نيست ، همانگونه كه عرب « اسكندر » را به عنوان « الاسكندر » مىشناسند . در حالى كه بعضى آن را يك واژه عربى مىدانند كه از « يسع » ( فعل مضارع از ماده وسعت ) گرفته شده ، و بعد از آنكه جنبه اسمى به خود گرفته « الف و لام » كه از مشخصات اسم است بر آن وارد شده . آيه سوره انعام نشان مىدهد كه او از دودمان ابراهيم است ، ولى روشن نمىسازد كه از پيامبران بنى اسرائيل بوده يا نه ؟ در تورات در كتاب « پادشاهان » نام وى « اليشع » فرزند « شافات » ضبط شده ، و معنى اليشع در زبان عبرى « ناجى » و معنى شافات « قاضى » است . بعضى او را با « خضر » يكى دانسته‌اند ، اما دليل روشنى بر اين معنى در دست نيست ، و اينكه بعضى او را همان « ذا الكفل » مىدانند خلاف صريح آيه مورد بحث است چرا كه ذا الكفل را عطف بر اليسع كرده ، به هر حال او پيامبرى است و الا مقام و پر استقامت و براى الهام گرفتن از زندگانيش همين براى ما كافى است . و اما « ذا الكفل » مشهور اين است كه از پيامبران بوده ، و ذكر نام او در رديف نام پيامبران در سوره انبياء آيه 85 بعد از نام اسماعيل و ادريس گواه بر اين معنى است .