بلكه انسان مىتواند با داشتن همه اين امكانات بنده خاص او باشد ، مشروط بر اينكه اسير مال و مقام و فرزند نگردد ، و با از دستدادن آن زمام صبر از دست ندهد . 2 - « ايوب » در قرآن و تورات چهره پاك اين پيامبر بزرگ را كه مظهر صبر و شكيبايى است ، تا آن پايه كه صبر ايوب در ميان همه ضرب المثل است ، در قرآن مجيد ديديم ، كه چگونه خداوند در آغاز و پايان اين داستان بهترين تجليل را از او به عمل مىآورد . ولى متاسفانه سرگذشت اين پيامبر بزرگ نيز از دستبرد جاهلان و يا دشمنان دانا مصون نمانده ، و خرافاتى بر آن بسته‌اند كه ساحت قدس او از آن پاك و منزه است ، از جمله اينكه ايوب به هنگام بيمارى بدنش كرم برداشت ، و آن قدر متعفن و بدبو شد كه اهل قريه او را از آبادى بيرون كردند ! بدون شك چنين روايتى مجعول است هر چند در لابلاى كتب حديث ذكر شده باشد ، زيرا رسالت پيامبران ايجاب مىكند كه مردم در هر زمان بتوانند با ميل و رغبت با آنها تماس گيرند ، و آنچه موجب تنفر و بيزارى مردم و فاصله گرفتن افراد از آنها مىشود ، خواه بيماريهاى تنفرآميز باشد ، و يا عيوب جسمانى ، و يا خشونت اخلاقى ، در آنها نخواهد بود ، چرا كه با فلسفه رسالت آنها تضاد دارد . قرآن مجيد در مورد پيامبر اسلام ص مىگويد : فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّه لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ : « در پرتو رحمت الهى براى آنها نرم و مهربان شدى كه اگر خشن و سنگدل بودى از گرد تو پراكنده مىشدند » ( آل عمران - 159 ) . اين آيه دليل بر آن است كه پيامبر نبايد چنان باشد كه از اطرافش پراكنده شوند .