ولى در تورات كتاب مفصلى در باره « ايوب » ديده مىشود كه قبل از « مزامير داود » قرار دارد ، اين كتاب مشتمل بر 42 فصل است ، و در هر فصل بحثهاى مشروحى وجود دارد ، در بعضى از اين فصول مطالب زننده اى به چشم مىخورد ، از جمله اينكه در فصل سوم مىگويد : ايوب زبان به شكايت باز كرد و شكوه بسيار نمود ، در حالى كه قرآن او را به مقام صبر و شكيبايى ستوده است . 3 - توصيف پيامبران بزرگ به اواب در همين سوره ( ص ) سه نفر از پيامبران بزرگ به عنوان « اواب » توصيف شده‌اند : داود و سليمان و ايوب ، و در سوره ق آيه 32 اين وصف براى همه بهشتيان ذكر شده است ، « هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ » . اين تعبيرات نشان مىدهد كه مقام اوابين مقام و الا و ارجمندى است ، و هنگامى كه به منابع لغت مراجعه مىكنيم مىبينيم « اواب » از ماده « اوب » ( بر وزن قول ) به معنى رجوع و بازگشت است . اين رجوع و بازگشت - مخصوصا با توجه به صيغه اواب كه صيغه مبالغه است دلالت بر تكرار و كثرت دارد - اشاره به اين است كه « اوابين » در برابر عواملى كه آنها را از خدا دور مىسازد اعم از زرق و برق جهان ماده ، يا وسوسه‌هاى نفس و شياطين ، حساسيت بسيار دارند ، اگر لحظه اى دور شوند بلافاصله متذكر شده به سوى او بازمىگردند ، و اگر لحظه اى غافل گردند به ياد او مىافتند و جبران مىكنند . اين بازگشت مىتواند به معنى بازگشت به اوامر و نواهى الهى باشد يعنى مرجع و تكيه گاه آنها همه جا فرمانهاى اوست ، و از همه جا به سوى او باز مىگردند .