« طفق » ( به اصطلاح نحويين از افعال مقاربه است و ) به معنى آغاز كردن كارى است . « سوق » جمع « ساق » و « اعناق » جمع « عنق » ( گردن ) است ، و معنى مجموع جمله اين است : « سليمان شروع كرد به مسح كردن و نوازش نمودن گردنها و ساقهاى آنها » . آنچه در بالا در تفسير اين آيات گفته شد موافق چيزى است كه بعضى از مفسران همچون فخر رازى برگزيده‌اند ، و در ميان بزرگان شيعه از كلمات عالم نامدار و بزرگوار سيد مرتضى نيز قسمتى از اين تفسير استفاده مىشود ، چرا كه او در كتاب « تنزيه الانبياء » هنگامى كه مىخواهد نسبتهاى ناروايى را كه بعضى از مفسران و ارباب حديث به سليمان داده‌اند نفى كند مىگويد : « چگونه ممكن است خداوند در آغاز اين پيامبر را مورد مدح قرار دهد ، سپس بلافاصله كار زشتى به او نسبت دهد كه او مشغول سان ديدن اسبان بود و نماز را فراموش كرد ؟ بلكه ظاهر اين است كه علاقه او به آن اسبها نيز به فرمان پروردگار و امر و دستور او بوده است ، زيرا خداوند ما را نيز دستور به نگهدارى و پرورش اسب و آماده ساختن آن براى جنگ با دشمنان داده است ، چه مانعى دارد كه پيامبر خدا نيز چنين باشد » ( 1 ) . مرحوم « علامه مجلسى » در كتاب نبوت « بحار الانوار » در تفسير آيات فوق بياناتى دارد كه بعضى از آنها با آنچه در بالا آورديم قريب الافق است ( 2 ) . به هر حال مطابق اين تفسير نه گناهى از سليمان سر زده ، نه هماهنگى آيات بهم مىخورد ، و نه مشكلى پيش مىآيد كه بخواهيم به توجيه آن بپردازيم ( 3 ) .

--> ( 1 ) تنزيه الانبياء صفحه 93 . ( 2 ) بحار الانوار جلد 14 صفحه 104 . ( 3 ) طبق اين تفسير ضمير در جمله‌هاى « توارت » و « ردوها » هر دو به اسبهاى تيزرو ( * ( الصَّافِناتُ الْجِيادُ ) * ) باز مىگردد .