اكنون به تفسيرهاى ديگرى كه جمعى از مفسران ذكر كرده‌اند مىپردازيم و از همه مشهورتر اين است كه : ضمير در جمله‌هاى « توارت » و « ردوها » هر دو به « شمس » ( خورشيد ) باز مىگردد كه در عبارت مذكور نيست ، ولى از تعبير به « عشى » ( عصرگاهان ) در آيات مورد بحث مىتوان آن را استفاده كرد ، به اين ترتيب مفهوم آيات چنين مىشود : سليمان غرق تماشاى اسبها بود كه خورشيد سر به افق مغرب نهاد و در حجاب پنهان شد ! . سليمان كه به خاطر از دست رفتن نماز عصرش سخت خشمگين و ناراحت شده بود صدا زد اى فرشتگان پروردگار ! خورشيد را براى من بازگردانيد ، اين تقاضاى سليمان انجام يافت و « رد شمس » شد ، يعنى خورشيد بار ديگر به افق بازگشت ، سليمان وضو گرفت ( منظور از مسح كردن ساق و گردن برنامه وضويى بوده كه در آئين سليمان وجود داشت ، البته گاهى مسح در لغت عرب به معنى شستن نيز آمده است ) سپس نماز خود را بجاى آورد . بعضى از ناآگاهان از اين هم فراتر رفته‌اند ، و نسبت زشت و نارواى ديگرى نيز در اينجا به اين پيغمبر بزرگ داده‌اند و گفته‌اند : منظور از جمله « * ( فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَالأَعْناقِ ) * » اين است كه دستور داد با شمشير ساق و گردن اسبها را بزنند و يا شخصا اين كار را كرد ، چرا كه آنها سبب فراموشى ياد پروردگار و نماز او شده بودند ! ! البته بطلان گفتار اخير بر كسى پنهان نيست ، چرا كه اسبها گناهى نداشتند كه از دم شمشير سليمان بگذرند ، اگر گناهى باشد متوجه خود او است كه غرق تماشاى اسبها شده ، و غير آن را فراموش كرده است . وانگهى كشتن اسبها علاوه بر اينكه جنايت است اسراف نيز هست ، چگونه ممكن است چنين عمل ناروايى از پيغمبرى سر زند ؟ لذا در رواياتى كه در ذيل