خواهد بود كه در بالا گفتيم ، اين احتمال نيز داده شده كه به ذات پاك خداوند برگردد يعنى همه ذرات عالم به سوى او باز مىگردند و سر بر فرمان او دارند . در اينكه همصدا شدن كوه‌ها و پرندگان با داود چگونه بوده ؟ در ميان مفسران گفتگو است : 1 - گاه احتمال داده‌اند كه اين صداى گيرا و جذاب و پر طنين داود بود كه در كوه‌ها منعكس مىشد و پرندگان را به سوى خود جذب مىكرد ( البته اين فضيلت مهمى محسوب نمىشود كه قرآن از آن با آن همه عظمت ياد كند ) . 2 - گاه گفته‌اند كه اين تسبيح توأم با صداى ظاهرى و همراه با نوعى درك و شعور بوده كه در باطن ذرات عالم است ، طبق اين نظر تمامى موجودات جهان از يك نوع عقل و شعور برخوردارند ، و هنگامى كه صداى دلانگيز اين پيامبر بزرگ را به وقت مناجات مىشنيدند با او همصدا مىشدند ، و غلغله تسبيح آنها درهم مىآميخت . 3 - بعضى نيز احتمال داده‌اند كه اين همان تسبيح تكوينى است كه همه موجودات با زبان حال دارند ، و نظام خلقت آنها به خوبى حكايت مىكند كه خداوند از هر عيب و نقص پاك و منزه است و داراى علم و قدرت و هر گونه صفات كمال . ولى اين معنى اختصاص به « داود » ندارد كه از ويژگيهاى او شمرده شود بنا بر اين از همه مناسبتر تفسير دوم است ، و اين از قدرت خدا بعيد نيست ، اين زمزمه اى بود كه در درون اين موجودات جهان و در مكنون باطن آنها هميشه جريان داشت ، اما خداوند به نيروى اعجاز آن را براى داود ظاهر مىساخت ، همانگونه كه در مورد تسبيح سنگريزه در كف پيغمبر اسلام ص نيز مشهور است . آيه بعد هم چنان به ذكر نعمتهاى خداوند بر داود ادامه داده ، مىفرمايد :