47 سوره روم مىخوانيم : كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ « يارى كردن مؤمنان حقى است مسلم بر ما » ! و در آيه 40 سوره حج آمده است : وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّه مَنْ يَنْصُرُه : « خداوند هر كس را كه به يارى آئين او برخيزد ياريش مىكند » . و در آيه 51 از سوره غافر مىخوانيم : إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَيَوْمَ يَقُومُ الأَشْهادُ : « ما رسولان خود و افراد با ايمان را در زندگى دنيا و در ( روز رستاخيز ) آن روز كه شاهدان به حق قيام مىكنند يارى مىدهيم » . و بالآخره در آيه 21 سوره مجادله با قاطعيت تمام از اين غلبه و پيروزى به عنوان يك سنت قطعى سخن مىگويد : كَتَبَ اللَّه لأَغْلِبَنَّ أَنَا وَرُسُلِي : « خداوند مقرر داشته است كه من و رسولانم بطور قطع غلبه خواهيم كرد » ! بديهى است خداوندى كه بر همه چيز توانا است ، و در وعده‌هاى او هرگز تخلف نبوده و نيست ، مىتواند به اين وعده بزرگ خود جامه عمل بپوشاند ، و همانند سنتهاى تخلفناپذير عالم هستى بىكم و كاست مردان حق را پيروز گرداند . اين وعده الهى يكى از مهمترين مسائلى است كه رهروان راه حق به آن دلگرمند ، و از آن روح و جان مىگيرند ، هر زمان خسته شوند با آن نفس ، تازه مىكنند ، و خون جديدى در عروقشان جارى مىشود . يك سؤال مهم در اينجا سؤالى مطرح مىشود و آن اينكه : اگر مشيت و اراده الهى بر يارى پيامبران و پيروزى مؤمنان قرار گرفته ، چگونه مشاهده مىكنيم كه در طول تاريخ پرماجراى بشر پيامبرانى به شهادت رسيدند ، و گروه هايى از مؤمنان مواجه با شكست شدند ؟ اگر اين يك سنت تخلف ناپذير الهى است ، پس اين استثناها