براى چيست ؟ ! در پاسخ مىگوئيم : اولا : پيروزى معنى وسيعى دارد ، و هميشه به معنى غلبه ظاهرى و جسمانى بر دشمن نيست ، گاه پيروزى پيروزى مكتب است ، و مهمترين پيروزى همين است ، فرض كنيد پيامبر اسلام ص در يكى از غزوات شهيد شده بود ، اما مىبينيم آئينش دنيا را گرفته ، آيا ممكن است اين شهادت را به شكست تعبير كنيم ؟ مثال روشنتر اينكه امام حسين ع و يارانش در كربلا واقعا شربت شهادت نوشيدند ، ولى هدف آنها اين بود كه چهره زشت « بنى اميه » را كه مدعى خلافت پيامبر ص بودند اما در حقيقت جامعه اسلامى را به عصر جاهليت باز مىگرداندند نشان دهند ، و به اين هدف بزرگ رسيدند ، مسلمانان را از خطر آنان آگاه كردند و اسلام را از سقوط رهايى بخشيدند ، آيا مىتوان گفت آنها در كربلا مغلوب شدند ؟ ! مهم اين است كه انبياء و جنود الهى يعنى مؤمنان در برابر تمام تلاشهاى مستمر و منسجم دشمنان حق توانستند اهداف خود را در دنيا پيش ببرند و پيروان زيادى پيدا كنند و خط مكتبى خود را تداوم بخشند ، و در برابر آن همه طوفان قد علم كنند و حتى در دنياى امروز افكار اكثريت مردم جهان را به خود متوجه سازند . نوع ديگر از پيروزى داريم كه پيروزى تدريجى در برابر دشمن در طول قرنها است كه گاه نسلى به ميدان مىآيد و پيروز نمىشود ، اما نسلهاى آينده دنبال كار آنها را مىگيرند و به پيروزى مىرسند ( مانند پيروزى نهايى لشكر اسلام بر لشكر صليبيون بعد از دويست سال ! ) اين نيز پيروزى براى مجموع محسوب مىشود . ثانيا : فراموش نبايد كرد كه وعده خداوند دائر به غلبه مؤمنان يك وعده