ولى چنان كه مىدانيم بطلان اين فرضيه اثبات شده و عدم پيروى قرآن از فرضيه نادرست مشهور آن زمان خود معجزه زنده اى از اين كتاب آسمانى است ( دقت كنيد ) . نكته جالب ديگر اينكه از نظر علم امروز مسلم است كه چشمك زدن زيباى ستارگان به خاطر قشر هوايى است كه اطراف زمين را فرا گرفته ، و آنها را به اين كار وامىدارد ، و اين با تعبير « * ( السَّماءَ الدُّنْيا ) * » ( آسمان پائين ) بسيار مناسب است ، اما در بيرون جو زمين ، ستارگان خيره خيره نگاه مىكنند و فاقد تلألؤ هستند . در آيه بعد به محفوظ بودن صحنه آسمان از نفوذ شياطين اشاره كرده مىگويد : « ما آن را از هر شيطان خبيث و عارى از خير و نيكى حفظ كرديم » ( * ( وَحِفْظاً مِنْ كُلِّ شَيْطانٍ مارِدٍ ) * ) ( 1 ) . « مارد » از ماده « مرد » ( بر وزن سرد ) در اصل به معنى سرزمين بلندى است كه خالى از هر گونه گياه باشد ، به درختى كه از برگ برهنه شود نيز « امرد » گويند ، و به همين مناسبت بر نوجوانى كه مو در صورتش نروئيده اين كلمه اطلاق مىشود ، و در اينجا منظور از « مارد » كسى است كه عارى از هر گونه خير و بركت و به تعبير خودمان « بىهمه چيز » ! باشد . مىدانيم يكى از طرق حفظ آسمان از صعود شياطين به وسيله گروهى از ستارگان است كه « شهب » ناميده مىشود كه در آيات بعد به آن اشاره خواهد شد .

--> ( 1 ) « حفظا » به گفته بسيارى از مفسران « مفعول مطلق » براى فعل مقدرى است و در تقدير چنين بوده و حفظناها حفظا . بعضى نيز احتمال داده‌اند كه عطف بر محل « بزينة » كه « مفعول له » است بوده باشد ، كه در تقدير چنين مىشود « انا خلقنا الكواكب زينة للسماء و حفظا » .