119 - و ذكر خير آنها را در اقوام بعد باقى گذارديم . 120 - سلام بر موسى و هارون . 121 - ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مىدهيم . 122 - آنها از بندگان مؤمن ما بودند . تفسير : مواهب الهى بر موسى و هارون در اين آيات به گوشه اى از الطاف الهى نسبت به « موسى » و برادرش « هارون » اشاره شده ، و بحثهايى هماهنگ با آنچه در باره « نوح » و « ابراهيم » در آيات پيشين گذشت آمده ، محتواى آيات شبيه به يكديگر ، و الفاظ نيز از جهاتى هماهنگ است ، تا يك برنامه تربيتى منسجم را در باره مؤمنان پياده كند . باز در اين آيات از روش « اجمال و تفصيل » كه روش قرآن در نقل بسيارى از حوادث است استفاده شده : نخست مىگويد : « ما بر موسى و هارون منت گذارديم » و آنها را مرهون نعمتهاى خود ساختيم ( * ( وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلى مُوسى وَهارُونَ ) * ) . « منت » ، چنان كه قبلا هم گفته‌ايم ، در اصل از « من » بر معنى سنگى است كه با آن وزن مىشود ، سپس به نعمتهاى بزرگ و سنگين اطلاق شده است كه اگر جنبه عملى داشته زيبا و پسنديده است ، و اگر با لفظ و سخن باشد زشت و بدنما است ، گر چه منت در استعمالات روزمره بيشتر به معنى دوم گفته مىشود ، و همين موضوع سبب تداعى نامطلوبى به هنگام مطالعه آياتى همچون آيات مورد بحث مىشود ، ولى بايد توجه داشت « منت » در لغت و استعمالات قرآن معنى گسترده اى دارد كه مفهوم اول ( بخشيدن نعمتهاى سنگين ) را نيز شامل مىشود . به هر حال خداوند در اين آيه به طور سربسته خبر از نعمتهاى پر وزنى مىدهد كه به اين دو برادر ارزانى داشت ، و در آيات بعد هفت مورد از اين نعمتها