را شرح مىدهد كه هر كدام از ديگرى گرانقدرتر است . در نخستين مرحله مىفرمايد : « ما اين دو برادر و قوم آنها را از اندوه بزرگ رهايى بخشيديم » ( * ( وَنَجَّيْناهُما وَقَوْمَهُما مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ) * ) . چه اندوهى از اين بزرگتر كه بنى اسرائيل در چنگال فرعونيان جبار و خونخوار گرفتار بودند ؟ پسرانشان را سر مىبريدند ، و زنانشان را به خدمتكارى و مردان را به بردگى و بيگارى وامىداشتند . آرى از دست دادن حريت و آزادى و گرفتارى در چنگال سلطان بيرحمى كه نه بر صغير رحم مىكرد و نه بر كبير ، و حتى نواميس قوم و ملتى را به بازيچه مىگرفت كرب عظيم و اندوه بزرگى بود ، و اين نخستين منتى است كه خدا بر قوم بنى اسرائيل نهاد . در مرحله دوم مىفرمايد : « ما آنها ( موسى و هارون و بنى اسرائيل ) را يارى كرديم تا آنها بر دشمنان نيرومند خود پيروز شدند » ( * ( وَنَصَرْناهُمْ فَكانُوا هُمُ الْغالِبِينَ ) * ) . در آن روز كه لشكر خونخوار فرعونى با قدرت و نيروى عظيم و در پيشاپيش آنها شخص فرعون به حركت درآمد ، بنى اسرائيل قومى ضعيف و ناتوان و فاقد مردان جنگى و سلاح كافى بودند ، اما دست لطف خدا به يارى آنها آمد ، فرعونيان را در ميان امواج دفن كرد ، و آنها را از غرقاب رهايى بخشيد و كاخها و ثروتها و باغها و گنجهاى فرعونيان را به آنها سپرد . در سومين مرحله به مواهب معنوى كه خدا به اين قوم از بند رسته عنايت فرمود اشاره كرده ، مىگويد : « ما به آن دو كتاب آشكار داديم » ( * ( وَآتَيْناهُمَا