باشد ، چرا كه نتائج اعمال هر انسانى چه زشت و چه زيبا به خود او مىرسد . ضمنا اشاره لطيفى به اين نكته نيز دارد كه اگر ما اصرار به راهنمايى شما داريم نه به خاطر اين است كه گناه شما را پاى ما مىنويسند و يا شرك شما ضررى به ما مىزند ، ما روى دلسوزى و حقجويى و حقطلبى بر اين كار اصرار مىورزيم . آيه بعد در حقيقت بيان نتيجه دو آيه قبل است ، زيرا هنگامى كه به آنها اخطار كرد كه يكى از ما دو گروه بر حق و ديگرى بر باطليم ، و نيز اخطار كرد كه هر كدام از ما مسئول اعمال خويشتن هستيم ، به بيان اين حقيقت مىپردازد كه چگونه به وضع همگى رسيدگى مىشود ، و حق و باطل از هم جدا مىگردد ، و هر كدام بر طبق مسئوليتهايشان پاداش و كيفر مىبينند ، مىفرمايد : « به آنها بگو پروردگار ما همه ما را در روز رستاخيز جمع مىكند ، سپس در ميان ما به حق داورى مىكند » و ما را از يكديگر جدا مىسازد ، تا هدايت شدگان از گمراهان باز شناخته شوند ، و هر كدام به نتيجه اعمالشان برسند ( * ( قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنا رَبُّنا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنا بِالْحَقِّ ) * ) . اگر مىبينيد امروز همه با هم آميخته‌اند و هر كسى ادعا مىكند من بر حقم و اهل نجاتم ، اين وضع براى هميشه ادامه پيدا نخواهد كرد ، و روز جدايى صفوف سرانجام فرا خواهد رسيد ، چرا كه « ربوبيت » پروردگار چنين اقتضا مىكند كه « سره » از « ناسره » و « خالص » از « ناخالص » و « حق » از « باطل » سرانجام جدا شوند ، و هر كدام در بستر خويش قرار گيرند . اكنون بينديشيد در آن روز چه خواهيد كرد ؟ و در كدامين صف قرار خواهيد گرفت ؟ و آيا پاسخى براى سؤالات پروردگار در آن روز آماده كرده‌ايد در پايان آيه براى اينكه روشن سازد اين كار قطعا شدنى است مىافزايد : « اوست داور و جدا كننده آگاه » ( * ( وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ ) * ) .