[ سوره يس ‹ 36 › : آيات 77 تا 79 ] أَ وَلَمْ يَرَ الإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناه مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذا هُوَ خَصِيمٌ مُبِينٌ ‹ 77 › وَضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَنَسِيَ خَلْقَه قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَهِيَ رَمِيمٌ ‹ 78 › قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ ‹ 79 › ترجمه : 77 - آيا انسان نديد ( نمىداند ) كه ما او را از نطفه اى بىارزش آفريديم ، و او ( چنان صاحب قدرت و شعور و نطق شد كه ) به مخاصمه آشكار برخاست ! 78 - و براى ما مثالى زد و آفرينش خود را فراموش كرد ، و گفت چه كسى اين استخوانها را زنده مىكند در حالى كه پوسيده است ؟ 79 - بگو : همان كسى آن را زنده مىكند كه نخستين بار آن را آفريد ، و او به هر مخلوقى آگاه است ! شان نزول : در غالب تفاسير نقل شده است كه « مردى از مشركان به نام » ابى بن خلف « يا » امية بن خلف « و يا » عاص بن وائل « قطعه استخوان پوسيده اى را پيدا كرد و گفت با اين دليل محكم به مخاصمه با محمد ص برمىخيزم ، و سخن او را در باره