[ سوره يس ‹ 36 › : آيات 69 تا 70 ] وَ ما عَلَّمْناه الشِّعْرَ وَما يَنْبَغِي لَه إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْآنٌ مُبِينٌ ‹ 69 › لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا وَيَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكافِرِينَ ‹ 70 › ترجمه : 69 - ما هرگز شعر به او نياموختيم ، و شايسته او نيست ، اين ( كتاب آسمانى ) تنها ذكر و قرآن مبين است . 70 - هدف اين است كه افرادى را كه زنده‌اند انذار كند و بر كافران اتمام حجت شود و فرمان عذاب بر آنها مسلم گردد . تفسير : او شاعر نيست ، او انذار كننده زندگان است ! گفتيم در اين سوره بحثهاى زنده و جامعى پيرامون اصول اعتقادى توحيد ، معاد ، نبوت مطرح شده ، و در مقطعهاى متفاوتى سخن را از يكى به ديگرى منتقل مىسازد . در آيات گذشته بحثهاى مختلفى پيرامون توحيد و معاد مطرح بود ، در دو آيه فوق به بحث نبوت باز مىگردد ، و يكى از رايجترين اتهاماتى را كه براى پيامبر اسلام ص مطرح مىكردند عنوان كرده پاسخ دندانشكن و آموزنده به آن مىدهد ، و آن اتهام شعر و شاعرى است ، مىگويد : « ما به او تعليم شعر نداديم و شايسته او نيست كه شاعر باشد » ( * ( وَما عَلَّمْناه الشِّعْرَ وَما يَنْبَغِي لَه ) * ) . چرا پيامبر ص را به چنين موضوعى متهم مىكردند در حالى كه او هرگز شعر نسروده بود ؟ اين بخاطر آن بود كه جاذبه و نفوذ قرآن در دلها براى همه