نظير اين روايت در تفسير عياشى از امام باقر و امام صادق ع نيز نقل شده است هر چند در ميان آنها تفاوتهايى وجود دارد ( 1 ) . ولى با توجه به ظاهر آيات گذشته ايمان آوردن اهل آن شهر بسيار بعيد به نظر مىرسد چرا كه قرآن مىگويد آنها به وسيله صيحه آسمانى هلاك شدند . ممكن است در اين قسمت از روايت اشتباهى از ناحيه راوى صادر شده باشد . اين نكته نيز قابل توجه است كه تعبير به « مرسلون » در آيات فوق نشان مىدهد كه آنها پيامبر و فرستاده خدا بودند ، بعلاوه قرآن مىگويد مردم شهر به آنها گفتند شما جز بشرى همانند ما نيستيد ، و خداوند چيزى نازل نفرموده است . اين گونه تعبيرات در قرآن مجيد معمولا در مورد پيامبران الهى آمده است ، مگر اينكه گفته شود كه فرستادگان پيامبران نيز فرستاده خدا هستند اما اين توجيه بعيد به نظر مىرسد . 2 - نكته‌هاى آموزنده اين داستان از آنچه در آيات بالا پيرامون اين داستان خوانديم مسائل بسيارى مىتوان آموخت كه از جمله امور زير است : الف - افراد با ايمان در راه خدا هرگز از تنهايى وحشت نمىكنند ، همانگونه كه يك فرد مؤمن همچون « حبيب نجار » از انبوه مشركان شهر وحشت نكرد ، على ع مىفرمايد ايها الناس لا تستوحشوا فى طريق الهدى لقلة اهله : « اى مردم هرگز در طريق هدايت به خاطر كمى نفرات وحشت نكنيد » ( 2 ) .

--> ( 1 ) تفسير « مجمع البيان » جلد 8 صفحه 419 ذيل آيات مورد بحث ( با كمى تلخيص ) . ( 2 ) « نهج البلاغه » خطبه 201 .