ب - مؤمن عاشق هدايت مردم است ، و از گمراهى آنها رنج مىبرد ، حتى بعد از شهادتش نيز آرزو مىكند اى كاش ديگران مقامات او را مىديدند و ايمان مىآوردند ! . ج - محتواى دعوت انبياء خود بهترين گواه بر هدايت و حقانيت آنهاست ( و هم مهتدون ) . د - دعوت به سوى اللَّه بايد خالى از هر گونه چشمداشت پاداش باشد تا اثر كند . ه - گاهى گمراهيها عامل مخفى و پنهانى ندارد بلكه ضلال مبين و آشكار است و بت پرستى و شرك مصداق روشن « ضلال مبين » محسوب مىشود . و - مردان حق بر واقعيات تكيه مىكنند و گمراهان بر موهومات و پندارها . ز - اگر شوم و نكبتى وجود داشته باشد سرچشمه آن خود انسان و اعمال او است . ح - « اسراف » عامل بسيارى از بدبختيها و انحرافات است . ط - وظيفه پيامبران و رهروان راه آنها « بلاغ مبين » و دعوت آشكار در همه زمينه هاست ، خواه مردم پذيرا شوند يا نشوند . ى - اجتماع و جمعيت از عوامل مهم پيروزى و عزت و قوت است ( و عززناهما بثالث ) . ك - خداوند براى درهم كوبيدن ياغيان سركش لشكرهاى عظيم آسمان و زمين را بسيج نمىكند ، بلكه با يك اشارت همه چيز آنها را در هم مىكوبد . ل - ميان شهادت و بهشت فاصله اى وجود ندارد و شهيد قبل از آنكه از مركب بر زمين بيفتد در آغوش حور العين قرار مىگيرد ( 1 ) .

--> ( 1 ) در اين زمينه روايت مشروحى از پيامبر گرامى اسلام نقل شده كه در جلد 3 صفحه 172 ( ذيل آيه 169 آل عمران ) آورديم .