در آغاز انذار مىكند ، و هنگامى كه پيروى از فرمان خدا و ترس آميخته با عظمت نسبت به او پيدا شد و اثراتش در « قول » و « فعل » انسان ظاهر گشت بشارت مىدهد . به چه چيز بشارت مىدهد ؟ نخست به چيزى كه بيشتر از هر موضوع ديگر فكر انسان را به خود مشغول مىدارد ، و آن لغزشهايى است كه احيانا از او سر زده ، به او بشارت مىدهد كه خداى بزرگ همه آنها را بخشوده است ، سپس به اجر كريم و پاداش پر ارزش كه هيچكس جز خداوند ابعاد آن را نمىداند . جالب اينكه هم « مغفرت » به صورت نكره ذكر شده ، همچنين « اجر كريم » و مىدانيم نكره آوردن در اين گونه موارد براى بيان عظمت است . 6 - بعضى از مفسران معتقدند كه « فاء » در جمله « فبشره » كه براى تفريع است اشاره به اين مىباشد كه آن دو عمل ( پيروى از ذكر ، و خشيت از پروردگار ) نتيجه اش اين دو اثر است : مغفرت ، و اجر كريم ، كه اولى از اول سرچشمه مىگيرد ، و دومى از دوم . سپس به تناسب بحثى كه در آيات گذشته پيرامون اجر و پاداش پر ارزش مؤمنان و پذيرندگان انذارهاى انبياء آمده بود در آيه بعد به مساله « معاد و رستاخيز و ثبت و ضبط اعمال براى حساب و جزا » اشاره كرده ، مىفرمايد : « ما مردگان را زنده مىكنيم » ( * ( إِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى ) * ) . تكيه روى عنوان « نحن » ( ما ) اشاره به اين است كه با قدرت عظيمى كه همه در ما سراغ داريد ديگر جاى بحث و گفتگو نيست كه چگونه استخوانهاى پوسيده و عظام رميم از نو جان مىگيرد ، و لباس حيات در تن مىپوشد ؟ نه تنها مردگان را زنده مىكنيم بلكه « تمام آنچه را از پيش فرستاده اند