استفاده كردن از اين امكانات را به انسان آموخته است ، با اينحال چگونه ولى نعمت اصلى خود را فراموش كرده ، دست به دامن معبودهاى خرافى و ساختگى مىزند ؟ ! در حقيقت اين جمله بيان « توحيد ربوبيت » است كه خود دليلى بر « توحيد عبادت » مىباشد . اين جمله در ضمن هشدارى است به همه انسانها كه بدانند دوران آنها ابدى و جاودانى نيست ، همانگونه كه آنها جانشين اقوام ديگر شدند پس از چند روزى آنها نيز مىروند و اقوام ديگرى جانشين آنها خواهند شد ، لذا درست بايد بنگرند كه در اين چند روز زندگى چه مىكنند ؟ چه آينده اى را براى خود رقم مىزنند ؟ و چگونه تاريخى از آنها در جهان يادگار مىماند ؟ ! به همين دليل بلافاصله مىگويد : « هر كس كافر شود كفر او به زيان خودش خواهد بود » ( * ( فَمَنْ كَفَرَ فَعَلَيْه كُفْرُه ) * ) . « و كفر كافران در نزد پروردگارشان چيزى جز خشم و غضب نمىافزايد » ( * ( وَلا يَزِيدُ الْكافِرِينَ كُفْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِلَّا مَقْتاً ) * ) . و به هر حال « كفرشان چيزى جز زيان و خسران به آنان نمىافزايد » ( * ( وَلا يَزِيدُ الْكافِرِينَ كُفْرُهُمْ إِلَّا خَساراً ) * ) . در حقيقت دو جمله اخير تفسيرى است بر جمله « * ( فَمَنْ كَفَرَ فَعَلَيْه كُفْرُه ) * » زيرا اين جمله مىگويد : كفر انسان تنها به زيان خود او تمام مىشود ، سپس دو دليل براى اين مساله اقامه مىكند : نخست اينكه اين كفران و بىايمانى در نزد پروردگار آنها كه بخشنده همه نعمتها است چيزى جز خشم و غضب ببار نمىآورد . ديگر اينكه : علاوه بر خشم الهى اين كفر چيزى جز زيان بر آنها نمىافزايد سرمايه عمر و هستى خويش را از كف مىدهند ، و شقاوت و انحطاط و تاريكى