الهى را بچشند . مرگ براى اين گونه اشخاص يك دريچه نجات است ، اما با جمله گذشته اين دريچه بسته شده ، باقى مىماند دريچه ديگر و آن اينكه زنده بمانند و مجازاتشان تدريجا تخفيف يابد ، و يا تحمل آنها را بيفزايد تا نتيجه آن تخفيف درد و رنج باشد ، اين دريچه را نيز با جمله ديگرى مىبندد و مىگويد : « چيزى از عذاب دوزخ از آنها تخفيف داده نخواهد شد » ( * ( وَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها ) * ) . و در پايان آيه به عنوان تاكيد بر قاطعيت اين وعيد الهى مىفرمايد : « اين گونه هر كفران كننده اى را جزا مىدهيم » ! ( * ( كَذلِكَ نَجْزِي كُلَّ كَفُورٍ ) * ) . آنها كه در درجه اول نعمت وجود انبيا و كتب آسمانى را كفران كردند ، سپس سرمايه‌هاى خداداد را كه مىتوانست براى نيل به سعادت به آنها كمك كند به باد فنا دادند ، آرى جزاى كفران كننده سوختن در عذاب دردناك آتش است ، آتشى كه با دست خود آن را در زندگى دنيا افروخته و هيزمش را افكار و اعمال و وجود او تشكيل مىدهد . و چون « كفور » صيغه مبالغه است معنى عميقترى از « كافر » دارد ، به علاوه واژه « كافر » در مقابل مؤمن به كار مىرود ولى كفور در مورد كفران تمام نعمتها ، لذا مفهوم آن گسترده تر است ، به اين ترتيب « كفور » اشاره به كسانى است كه همه نعمتهاى الهى را كفران كرده‌اند و تمام درهاى رحمت او را در اين جهان به روى خود بسته‌اند ، لذا در آخرت نيز خدا تمام درهاى نجات را به روى آنها مىبندد . آيه بعد به قسمت ديگرى از عذاب دردناك آنها پرداخته ، و انگشت روى بعضى از نكات حساس در اين زمينه گذارده ، مىگويد : « آنها در دوزخ فرياد مىزنند كه اى پروردگار ما ! ما را از اينجا خارج كن تا عمل صالحى بجا بياوريم