( مىبينند ) كه فعل مضارع است ، و با توجه به گسترش مفهوم « * ( الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ ) * » همه دانشمندان و انديشمندان را در هر عصر و هر زمان و مكان در بر مىگيرد . و اگر مىبينيم در تفسير على بن ابراهيم اين تعبير به امير مؤمنان على ع تفسير شده در واقع بيان مصداق اتم و اكمل آن است . آرى هر عالم بى تعصبى در محتواى اين كتاب آسمانى بينديشد از معارف پر مغز و احكام متين و اندرزهاى حكيمانه و مواعظ تكان دهنده آن گرفته ، تا تاريخهاى عبرتانگيز و بحثهاى علمى اعجاز آميزش مىداند همگى گواه بر حقانيت اين آيات است . امروز كتابهاى مختلفى از سوى دانشمندان غربى و شرقى در باره اسلام و قرآن تاليف يافته كه در آنها اعترافات بسيار گويا و روشنى بر عظمت اسلام و صدق آيه فوق ديده مىشود . تعبير به « * ( هُوَ الْحَقَّ » ) * تعبير جامعى است كه بر تمام محتواى قرآن تطبيق مىكند ، چرا كه « حق » همان واقعيت عينى و وجود خارجى است ، يعنى محتواى قرآن هماهنگ با قوانين آفرينش و واقعيتهاى عالم هستى و جهان انسانيت است . و چون چنين است هدايتگر به سوى راه خداست ، خداوندى كه هم « عزيز » است و هم « حميد » يعنى در عين توانايى و شكست ناپذير بودن شايسته هر گونه ستايش است ، نه همچون قدرتمندان بشر كه چون بر تخت قدرت نشينند راه زورگويى و تجاوز و ستمگرى و انحصارطلبى را پيش مىگيرند . نظير اين تعبير در آيه 1 سوره ابراهيم نيز آمده است آنجا كه مىگويد : كِتابٌ أَنْزَلْناه إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلى صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ : « اين كتابى است كه بر تو نازل كرديم تا مردم را از تاريكيها به سوى روشنايى ( علم و ايمان ) به فرمان پروردگارشان در آورى به سوى راه خداوند عزيز و حميد .