آيه بعد تاكيد و بيان ديگرى است براى قدرت واسعه خداوند ، روى سخن را به پيامبر كرده ، مىگويد : « آيا نديدى كه خداوند شب را در روز ، و روز را در شب داخل مىكند » ؟ ( * ( أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّه يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَيُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ ) * ) . و نيز آيا نديدى كه « خداوند خورشيد و ماه را در مسير منافع انسانها مسخر ساخته » ؟ ( * ( وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ) * ) . و هر كدام تا سرآمد معينى به حركت خود ادامه مىدهند « ( * ( كُلٌّ يَجْرِي إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى ) * ) . « و اينكه خداوند از آنچه انجام مىدهيد آگاه است » ؟ ( * ( وَأَنَّ اللَّه بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ) * ) . « ولوج » در اصل به معنى « دخول » است ، و داخل كردن شب در روز ، و روز در شب ممكن است اشاره به افزايش تدريجى و كوتاه شدن شب و روز در طول سال باشد كه تدريجا از يكى كاسته ، و به صورت نامحسوسى بر ديگرى مىافزايد ، تا فصول چهار گانه سال با ويژگيها و آثار پر بركتش ظاهر گردد ( تنها در دو نقطه از روى زمين است كه اين تغيير تدريجى و فصول چهار گانه نيست يكى نقطه حقيقى قطب شمال و جنوب است كه در طول سال ، ششماه شب ، و ششماه روز مىباشد ، و ديگرى خط باريك و دقيق استوا است كه در تمام سال ، شب و روز يكسان است . و يا اشاره به اين باشد كه تبديل شب به روز ، و روز به شب به خاطر وجود جو زمين بطور ناگهانى صورت نمىگيرد تا انسان و همه موجودات زنده را در برابر خطرات مختلف قرار دهد ، بلكه نخستين اشعه آفتاب از هنگام طلوع فجر در اعماق تاريكى نفوذ كرده ، كم كم نفوذ بيشترى پيدا مىكند ، تا تمام صفحه آسمان را بگيرد ، درست به عكس چيزى كه به هنگام پايان روز و دخول شب تحقق مىيابد .