بعد از ذكر علم بى پايان پروردگار ، سخن از قدرت بى انتهاى او به ميان مىآورد و مىفرمايد : « آفرينش همه شما و نيز برانگيخته شدن شما بعد از مرگ همانند يك فرد بيش نيست ، خداوند شنوا و بينا است » ( * ( ما خَلْقُكُمْ وَلا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ إِنَّ اللَّه سَمِيعٌ بَصِيرٌ ) * ) . بعضى از مفسران گفته‌اند كه جمعى از كفار قريش از روى تعجب و استبعاد در مساله معاد مىگفتند : خداوند ما را به گونه‌هاى مختلفى آفريده است و در طى مراحل گوناگون ، روزى نطفه بوديم و سپس علقه شديم ، بعد مضغه گشتيم ، و سپس تدريجا به صورتهاى گوناگون در آمديم ، چگونه خداوند همه ما را در يك ساعت آفرينش جديدى مىدهد ؟ آيه مورد بحث نازل شد و به سخن آنها پاسخ گفت . در حقيقت آنها از اين نكته غافل بودند كه مفاهيمى همچون « سخت » و « آسان » و « كوچك » و « بزرگ » براى موجوداتى همچون ما كه قدرت محدودى داريم ، قابل تصور است ، ولى در برابر قدرت بى پايان حق ، همگى يكسان و برابر مىباشند ، آفرينش يك انسان با آفرينش همه انسانها هيچ تفاوتى ندارد ، و آفرينش يك موجود در يك لحظه يا در طول ساليان دراز در پيشگاه قدرت او يكسان است . اگر تعجب كفار قريش از اين بوده است كه چگونه اين طبايع مختلف ، و اشكال گوناگون و شخصيتهاى متنوع ، آن هم بعد از آنكه بدن انسان خاك شد و خاكها پراكنده گشتند و به هم آميختند ، چگونه ممكن است از هم جدا شوند و هر كدام به جاى خود باز گردند ؟ پاسخ آن را علم بى پايان ، و قدرت بى انتهاى خداوند مىدهد . او چنان روابطى در ميان موجودات بر قرار ساخته كه يك واحد همچون يك مجموعه ، و يك مجموعه همانند يك واحد است .