خود در برابر آن ، مشمول رحمتش گردند . ديگر اينكه « لام علت » است ، و جمله اى در تقدير مىباشد ، بنا بر اين تفسير آيه چنين است : « هدف از عرض امانت اين بوده كه همه انسانها در بوته آزمايش قرار گيرند ، و هر كس باطن خود را ظاهر كند و بر طبق استحقاق خود كيفر و پاداش بيند » . در اينجا به چند نكته بايد توجه داشت : 1 - مقدم داشتن اهل نفاق ، بر مشركان به خاطر آن است كه منافق وانمود مىكند كه امانتدار است در حالى كه خائن است ، ولى مشرك ، خيانتش برملا است ، لذا منافق استحقاق بيشترى براى عذاب دارد . 2 - مقدم داشتن اين دو گروه بر مؤمنان ممكن است به خاطر اين باشد كه آخر آيه گذشته با « ظلوم » و « جهول » پايان يافت ، و ظلوم و جهول متناسب با منافق و مشرك است ، منافق ، « ظالم » است و مشرك « جهول » . 3 - كلمه « اللَّه » يك بار در مورد عذاب منافقان و مشركان آمده ، يك بار در باره پاداش مؤمنان ، اين به خاطر آنست كه دو گروه اول يك سرنوشت دارند و حساب مؤمنان از آنها جدا است . 4 - تعبير به توبه ( بجاى پاداش ) در مورد مؤمنان ممكن است از اين جهت باشد كه بيشترين ترس مؤمنان از لغزشهايى است كه احيانا از آنها سر زده لذا به آنها اطمينان و آرامش مىدهد كه لغزشهايشان را مشمول عفو مىگرداند . يا به خاطر اين است كه توبه خداوند بر بندگان بازگشت او به رحمت