مسلما پاسخ اين سؤال منفى است ، چرا كه پذيرش اين امانت بزرگترين افتخار و امتياز انسان است ، چگونه ممكن است بخاطر قبول چنين مقام بلندى او را مذمت كرد ؟ يا اينكه اين توصيفها به خاطر فراموش كارى غالب انسانها و ظلم كردن بر خودشان و عدم آگاهى از قدر و منزلت آدمى است ، همان كارى كه از آغاز در نسل آدم به وسيله « قابيل » و خط قابيليان شروع شد و هم اكنون نيز ادامه دارد . انسانى كه او را از « كنگره عرش مىزنند صفير » ، بنى آدمى كه تاج « كرمنا » بر سرشان نهاده شده ، انسانهايى كه به مقتضاى إِنِّي جاعِلٌ فِي الأَرْضِ خَلِيفَةً نماينده خدا در زمين هستند ، بشرى كه معلم فرشتگان بود و مسجود ملائك آسمان شد ، چقدر بايد « ظلوم » و « جهول » باشد كه اين ارزشهاى بزرگ و و الا را به دست فراموشى بسپارد ، و خود را در اين خاكدان اسير سازد ، و در صف شياطين قرار گيرد ، و به اسفل السافلين سقوط كند ؟ ! آرى پذيرش اين خط انحرافى كه متاسفانه رهروان بسيارى از آغاز داشته و دارد بهترين دليل بر ظلوم و جهول بودن انسان است ، و لذا حتى خود آدم كه در آغاز اين سلسله قرار داشت و از مقام عصمت برخوردار بود اعتراف مىكند كه بر خويشتن ستم كرده است رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَتَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ ( سوره اعراف آيه 23 ) . در حقيقت همان ترك اولى كه از او سر زد ناشى از فراموش كردن گوشه اى از عظمت اين امانت بزرگ بود ! و به هر حال بايد اعتراف كرد كه انسان به ظاهر كوچك و ضعيف اعجوبه جهان خلقت است كه توانسته است بار امانتى را بر دوش كشد كه آسمانها و زمينها