بر مىگزينيم . اساسا در اين آيه پر محتوا روى پنج نقطه بايد تكيه كرد : 1 - منظور از « امانت » امانت الهى چيست ؟ 2 - عرضه داشتن آنها بر آسمان و زمين و كوه‌ها چه معنى دارد ؟ 3 - چرا و چگونه اين موجودات از حمل اين امانت ابا كردند ؟ 4 - چگونه انسان حامل اين بار امانت شد ؟ 5 - چرا و چگونه او « ظلوم » و « جهول » بود ؟ ! در مورد « امانت » تفسيرهاى مختلفى ذكر شده از جمله : منظور از امانت « ولايت الهيه » و كمال صفت عبوديت است كه از طريق معرفت و عمل صالح حاصل مىشود . منظور صفت « اختيار و آزادى اراده » است كه انسان را از ساير موجودات ممتاز مىكند . مقصود « عقل » است كه ملاك تكليف و مناط ثواب و عقاب است . منظور « اعضاء پيكر انسان » است : چشم امانت الهى است كه بايد آن را حفظ كرد و در طريق گناه مصرف ننمود ، گوش و دست و پا و زبان هر كدام امانتهاى ديگرى هستند كه حفظ آنها واجب است . منظور « امانتهايى است كه مردم از يكديگر مىگيرند » و وفاى به عهدهاست . مقصود « معرفت اللَّه » است . منظور « واجبات و تكاليف الهى » همچون نماز و روزه و حج است . اما با كمى دقت روشن مىشود كه اين تفسيرهاى مختلف با هم متضاد نيستند بلكه بعضى را مىتوان در بعضى ديگر ادغام كرد ، بعضى به گوشه اى از مطلب نظر افكنده و بعضى به تمام . براى به دست آوردن پاسخ جامع ، بايد نظرى به انسان بيفكنيم ببينيم