اشاره به اينكه مساله « تبشير » پيامبر ص تنها محدود به پاداش اعمال نيك مؤمنان نمىشود ، بلكه خداوند آن قدر از فضل خود به آنها مىبخشد كه موازنه ميان عمل و پاداش را به كلى بر هم مىزند ، چنان كه آيات ديگر قرآن شاهد گوياى اين مدعا است . در يك جا مىفرمايد : مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَه عَشْرُ أَمْثالِها : « كسى كه كار نيكى كند ده برابر به او پاداش داده مىشود » ( انعام - 160 ) . در جاى ديگر مىگويد : مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّه كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّه يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ ( بقره - 261 ) كه بر طبق آن گاه پاداش انفاق هفتصد برابر ، و گاه بيش از هزاران برابر خواهد بود . و گاه از اين هم فراتر مىرود و مىگويد : فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ : « هيچكس نمىداند چه پاداشهايى كه موجب روشنايى چشمها است براى او پنهان داشته شده » ( الم سجده - 17 ) . به اين ترتيب ابعاد فضل كبير الهى را از آنچه در وهم و تصور بگنجد دور تر و فراتر مىبرد . بعد از آن به دستور دوم و سوم پرداخته مىگويد : « از كافران و منافقان اطاعت مكن » ( و لا تطع الكافرين المنافقين ) . بدون شك رسول خدا ص هرگز اطاعتى از كافران و منافقان نداشت ، اما اهميت موضوع به قدرى است كه به عنوان تاكيد براى شخص پيامبر ص و هشدار و سرمشقى براى ديگران ، روى اين موضوع مخصوصا تكيه كند ، چه اينكه از خطرات مهمى كه بر سر راه رهبران راستين قرار دارد به سازش و تسليم كشيدن در اثناء مسير است كه گاه از طريق تهديد ، و گاه از طريق دادن امتيازات ، زمينه هاى