تعبير به « مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ » ، اشاره به تنوع حيات و زندگى در چهره‌هاى مختلف است از جنبندگانى كه از كوچكى با چشم عادى ديده نمىشوند و سرتاسر محيط ما را پر كرده‌اند گرفته ، تا جنبندگان غولپيكرى كه عظمت آنها انسان را در وحشت فرو مىبرد . همچنين جنبندگان به رنگهاى مختلف و چهره‌هاى كاملا متفاوت ، آبزيان و هوا زيان ، پرندگان و خزندگان ، حشرات گوناگون و مانند آنها كه هر كدام براى خود عالمى دارند ، و مساله حيات را در صدها هزار آئينه منعكس مىسازند . اما پيدا است كه اين جنبندگان نياز به آب و غذا دارند ، لذا در جمله‌هاى بعد به اين دو موضوع اشاره كرده مىگويد : « از آسمان آبى فرستاديم و به وسيله آن در روى زمين ، انواع گوناگونى از جفتهاى گياهان پر ارزش رويانديم » ( * ( وَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ ) * ) . به اين ترتيب اساس زندگى همه جنبندگان ، مخصوصا انسان را كه آب و گياه تشكيل مىدهد بيان مىكند ، سفره اى است گسترده با غذاهاى متنوع در سرتاسر روى زمين كه هر يك از آنها از نظر آفرينش ، دليلى است بر عظمت و قدرت پروردگار . قابل توجه اينكه در بيان آفرينش سه قسمت نخست ، افعال به صورت غائب ذكر شده ، ولى به مساله نزول باران و پرورش گياهان كه مىرسد ، افعال را به صورت متكلم بيان كرده مىفرمايد : ما از آسمان آبى فرستاديم ، و ما در زمين گياهانى رويانديم » . اين خود يكى از فنون فصاحت است كه به هنگام ذكر امور مختلف ، آنها را در دو يا چند شكل متنوع بيان كنند تا شنونده هيچگونه احساس خستگى