نكنند ، بعلاوه اين تعبير نشان مىدهد كه نزول باران و پرورش گياهان مورد توجه خاصى بوده است . اين آيه بار ديگر به « زوجيت در جهان گياهان » اشاره مىكند كه آن نيز از معجزات علمى قرآن است ، چرا كه در آن زمان ، زوجيت ( وجود جنس نر و ماده ) در جهان گياهان بطور گسترده ثابت نشده بود ، و قرآن از آن پرده برداشت ( شرح بيشتر پيرامون اين مساله را مىتوانيد در جلد 15 ذيل آيه 7 سوره شعراء مطالعه فرمائيد ) . ضمنا توصيف زوجهاى گياهان به « كريم » اشاره به انواع مواهبى است كه در آنها وجود دارد . بعد از ذكر عظمت خداوند در جهان آفرينش ، و چهره‌هاى مختلفى از خلقت روى سخن را به مشركان كرده و آنها را مورد باز خواست قرار مىدهد ، مىگويد : « اين آفرينش خدا است ، اما به من نشان دهيد معبودانى كه غير او هستند چه چيز را آفريده‌اند » ؟ ! ( * ( هذا خَلْقُ اللَّه فَأَرُونِي ما ذا خَلَقَ الَّذِينَ مِنْ دُونِه ) * ) . مسلما آنها نمىتوانستند ادعا كنند هيچيك از مخلوقات اين جهان مخلوق بتها هستند ، بنا بر اين آنها به توحيد خالقيت معترف بودند ، با اينحال چگونه مىتوانستند شرك در عبادت را توجيه كنند ، چرا كه توحيد خالقيت دليل بر توحيد ربوبيت و يگانگى مدبر عالم ، و آن هم دليل بر توحيد عبوديت است . لذا در پايان آيه ، عمل آنها را منطبق بر ظلم و ضلال شمرده مىگويد : « ولى ظالمان در گمراهى آشكارند » ( * ( بَلِ الظَّالِمُونَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ ) * ) . مىدانيم « ظلم » معنى گسترده اى دارد كه شامل قرار دادن هر چيز در غير