و در بخش ديگرى از مساله حمايت از محرومان و ايستادگى در برابر حوادث سخت و سنگين يعنى صبر كه ريشه ايمان است و سرانجام از عامل تداوم اين صفات يعنى ذكر پروردگار سخن به ميان مىآورد . مىگويد : « مردان مسلمان و زنان مسلمان » ( * ( إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُسْلِماتِ ) * ) . « و مردان مؤمن و زنان مؤمنه » ( * ( وَالْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِناتِ ) * ) . « و مردانى كه مطيع فرمان خدا هستند و زنانى كه از فرمان حق اطاعت مىكنند » ( * ( وَالْقانِتِينَ وَالْقانِتاتِ ) * ) . گرچه بعضى از مفسران ، « اسلام » و « ايمان » را در آيه فوق به يك معنى گرفته‌اند ، ولى پيدا است كه اين تكرار نشان مىدهد منظور از آنها دو چيز متفاوت است ، و اشاره به همان مطلبى است كه در آيه 14 سوره حجرات آمده : قالَتِ الأَعْرابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا وَلَمَّا يَدْخُلِ الإِيمانُ فِي قُلُوبِكُمْ : « اعراب گفتند ما ايمان آورده‌ايم ، بگو : هنوز ايمان نياورده‌ايد ، بلكه بگوئيد اسلام آورده‌ايم ، و ايمان هنوز در اعماق قلب شما نفوذ نكرده است » ! . اشاره به اينكه اسلام همان اقرار به زبان است كه انسان را در صف مسلمين قرار مىدهد ، و مشمول احكام آنها مىكند ، ولى ايمان تصديق به قلب و دل است . در روايات اسلامى نيز به همين تفاوت اشاره شده است . در روايتى چنين مىخوانيم : « يكى از ياران امام صادق ع درباره « اسلام » و « ايمان » از آن حضرت سؤال كرد و پرسيد آيا اينها با هم مختلفند ؟ امام در پاسخ فرمود : آرى ، ايمان با اسلام همراه است ، اما اسلام ممكن است همراه ايمان نباشد » . او توضيح بيشتر خواست امام ع فرمود : الاسلام شهادة ان لا إله الا اللَّه و التصديق برسول اللَّه صلى عليه و آله و سلم ، به حقنت الدماء ، و عليه جرت المناكح و المواريث ، و على ظاهره جماعة الناس ، و الايمان الهدى