شرائطى هرگز پيامبر ص اجازه نخواهد داد زنانش چنين توقعاتى داشته باشند . از پاره اى از روايات استفاده مىشود كه حتى بعضى از آنان خشونت سخن را با پيامبر ص به آن حد رساندند كه گفتند : لعلك تظن ان طلقتنا لا نجد زوجا من قومنا غيرك : « تو گمان مىكنى كه اگر ما را طلاق دهى همسرى غير از تو در ميان قوم و قبيله خود نخواهيم يافت » ؟ ! ( 1 ) . اينجا است كه پيامبر ص به فرمان خدا مامور مىشود با قاطعيت تمام با اين مساله برخورد كند و براى هميشه وضع خود را با آنها روشن سازد . به هر حال نخستين آيه از آيات فوق پيامبر ص را مخاطب ساخته مىگويد : « اى پيامبر به همسرانت بگو : اگر شما زندگى دنيا را مىخواهيد ، و طالب زينت آن هستيد ، بيائيد هديه اى به شما دهم ، و شما را به طرز نيكويى رها كنم ، بى آنكه خصومت و مشاجره اى در كار باشد » ( * ( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْواجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَياةَ الدُّنْيا وَزِينَتَها فَتَعالَيْنَ أُمَتِّعْكُنَّ وَأُسَرِّحْكُنَّ سَراحاً جَمِيلًا ) * ) . « امتعكن » از ماده « متعه » است ، و چنان كه در آيه 236 سوره بقره گفته‌ايم منظور از آن هديه اى است كه با شؤون زن متناسب باشد در اينجا منظور اين است كه مقدار مناسبى بر مهر بيفزايد و يا اگر مهريه اى تعيين نشده هديه شايسته اى به آنها بدهد به طورى كه راضى و خشنود گردند ، و جدايى آنها در محيط دوستانه انجام پذيرد . « سراح » در اصل از ماده « سرح » ( بر وزن شرح ) به معنى گياه و درختى است كه برگ و ميوه دارد ، و سرحت الإبل يعنى شتر را رها كردم تا از گياهان

--> ( 1 ) « كنز العرفان » جلد 2 صفحه 238 .