هجرت ، هر كدام به بهانه اى پيمان خود را شكستند و به مبارزه روياروى با پيامبر ص دست زدند ، سرانجام مقاومت آنها در هم شكست و از مدينه بيرون رانده شدند . بنى قينقاع به سوى « اذرعات » شام رفتند ، و « بنى نضير » ، قسمتى به سوى « خيبر » و بخشى به سوى « شام » رانده شدند ( 1 ) . بنا بر اين در سال پنجم هجرت كه غزوه « احزاب » رخ داد ، تنها طايفه « بنى قريظه » در مدينه باقى مانده بودند ، و همانگونه كه در تفسير آيات هفده گانه جنگ احزاب گفتيم آنها در اين ميدان پيمان خود را شكستند ، به مشركان عرب پيوستند و به روى مسلمانان شمشير كشيدند . پس از پايان غزوه احزاب و عقبنشينى رسواى قريش و غطفان و ساير قبائل عرب از مدينه ، طبق روايات اسلامى پيامبر ص به منزل بازگشت و لباس جنگ از تن در آورد و به شستشوى خويشتن مشغول شد ، در اين هنگام جبرئيل به فرمان خدا بر او وارد شد ، و گفت : چرا سلاح بر زمين گذاردى ؟ فرشتگان آماده پيكارند ، هم اكنون بايد به سوى « بنى قريظه » حركت كنى ، و كار آنها يكسره شود . به راستى هيچ فرصتى براى رسيدن به حساب بنى قريظه بهتر از اين فرصت نبود ، مسلمانان گرم پيروزى ، و بنى قريظه ، گرفتار وحشت شديد شكست ، و دوستان آنها از طوائف عرب خسته و كوفته و با روحيه اى بسيار ضعيف در حال هزيمت به شهر و ديار خود بودند و كسى نبود كه از آنها حمايت كند . به هر حال منادى از طرف پيامبر ص صدا زد كه پيش از خواندن نماز عصر به سوى بنى قريظه حركت كنيد ، مسلمانان به سرعت آماده جنگ شدند و تازه آفتاب غروب كرده بود كه قلعه‌هاى محكم بنى قريظه را در حلقه

--> ( 1 ) كامل ابن اثير جلد 2 صفحه 173 - 137 .