به هنگام پيروى از ديگرى به خود مىگيرد و به تعبير ديگرى همان تاسى كردن و اقتدا نمودن است ، بنا بر اين معنى مصدرى دارد ، نه معنى وصفى ، و جمله * ( لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّه أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ ) * مفهومش اين است كه براى شما در پيامبر ص تاسى و پيروى خوبى است ، مىتوانيد با اقتدا كردن به او خطوط خود را اصلاح و در مسير « صراط مستقيم » قرار گيريد . جالب اينكه : قرآن در آيه فوق اين اسوه حسنه را مخصوص كسانى مىداند كه داراى سه ويژگى هستند ، اميد به اللَّه و اميد به روز قيامت دارند و خدا را بسيار ياد مىكنند . در حقيقت ايمان به مبدء و معاد انگيزه اين حركت است ، و ذكر خداوند تداوم بخش آن ، زيرا بدون شك كسى كه از چنين ايمانى قلبش سرشار نباشد ، قادر به قدم گذاشتن در جاى قدمهاى پيامبر نيست و در ادامه اين راه نيز اگر پيوسته ذكر خدا نكند و شياطين را از خود نراند ، قادر به ادامه تاسى و اقتدا نخواهد بود . اين نكته نيز قابل توجه است كه على ع با آن شهامت و شجاعتش در همه ميدانهاى جنگ كه يك نمونه زنده آن غزوه احزاب است و بعد اشاره خواهد شد در سخنى كه در نهج البلاغه از آن حضرت نقل مىفرمايد كنا اذا احمر الباس اتقينا برسول اللَّه ( ص ) فلم يكن احد منا اقرب الى العدو منه : « هر گاه آتش جنگ ، سخت شعله ور مىشد ما به رسول اللَّه پناه مىبرديم و هيچيك از ما به دشمن نزديكتر از او نبود » ( 1 ) . بعد از ذكر اين مقدمه به بيان حال مؤمنان راستين پرداخته چنين مىگويد : « هنگامى كه مؤمنان ، لشگريان احزاب را ديدند ، نه تنها تزلزلى به دل راه ندادند

--> ( 1 ) نهج البلاغه كلمات قصار فصل غرائب جمله 9 .