تبعا لما جئت به : « هيچيك از شما به حقيقت ايمان نمىرسد مگر زمانى كه خواست او تابع آنچه من از سوى خدا آورده‌ام باشد » ! ( 1 ) . و نيز در حديث ديگرى چنين آمده : و الذى نفسى بيده لا يؤمن احدكم حتى اكون احب اليه من نفسه و ماله و ولده و الناس اجمعين : « قسم به آن كسى كه جانم در دست او است ، هيچيك از شما به حقيقت ايمان نمىرسد مگر زمانى كه من نزد او محبوبتر از خودش و مالش و فرزندش و تمام مردم باشم » ( 2 ) . و باز از خود آن حضرت نقل شده كه فرمود : ما من مؤمن الا و انا اولى الناس به فى الدنيا و الآخرة : « هيچ مؤمنى نيست مگر اينكه من در دنيا و آخرت از او نسبت به خودش اولى هستم » ( 3 ) . قرآن نيز در آيه 36 همين سوره ( احزاب ) مىگويد : ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَلا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّه وَرَسُولُه أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ : « هيچ مرد با ايمان و زن با ايمانى نمىتواند هنگامى كه خدا و پيامبرش حكمى كند در برابر آن از خودشان اختيارى داشته باشند » . باز تاكيد مىكنيم اين سخن مفهومش اين نيست كه خداوند بندگانش را در بست تسليم تمايلات يك فرد كرده باشد ، بلكه با توجه به اينكه پيامبر ص داراى مقام عصمت است و به مصداق ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى ( نجم - 3 و 4 ) هر چه مىگويد سخن خدا است ، و از ناحيه او است ، و حتى از پدر هم دلسوزتر و مهربانتر است . اين اولويت در حقيقت در مسير منافع مردم ، هم در جنبه‌هاى حكومت و تدبير جامعه اسلامى ، و هم در مسائل شخصى و فردى است .

--> ( 1 و 2 ) « تفسير فى ظلال » ذيل آيات مورد بحث . ( 3 ) « صحيح بخارى » جلد 6 صفحه 145 ( تفسير سوره احزاب ) و مسند احمد حنبل جلد 2 صفحه 334 .