مطلب و نيز سرمشقى براى ديگران است . در آيه بعد به افتخاراتى كه نصيب بنى اسرائيل در سايه استقامت و ايمان شد اشاره مىكند ، تا درسى براى ديگران باشد ، مىفرمايد : « و از آنها امامان و پيشوايانى قرار داديم ، كه به فرمان ما امر هدايت خلق خدا را بر عهده گرفتند زيرا آنها شكيبايى كردند و به آيات ما يقين داشتند » ( * ( وَجَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَكانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ ) * ) . در اينجا رمز پيروزى و شرط پيشوايى و امامت را دو چيز شمرده : يكى ايمان و يقين به آيات الهى ، و ديگر صبر و استقامت و شكيبايى . اين امر مخصوص بنى اسرائيل نيست ، درسى است براى همه امتها و براى مسلمانان ديروز و امروز و فردا كه پايه‌هاى يقين خود را محكم كنند و از مشكلاتى كه در طريق به ثمر رساندن خط توحيد است نهراسند ، صبر و مقاومت را پيشه خود كنند تا ائمه خلق و رهبر امتها در تاريخ عالم شوند . تعبير به « يهدون » ( هدايت مىكنند ) به صورت فعل مضارع و همچنين جمله « يوقنون » ( يقين دارند ) آن هم به صورت فعل مضارع دليل بر استمرار اين دو وصف در طول زندگى آنها است ، چرا كه مساله رهبرى لحظه اى از مشكلات خالى نيست ، و در هر گام شخص رهبر و پيشواى مردم با مشكل جديدى روبرو مىشود كه بايد با نيروى يقين و استقامت مداوم به مبارزه با آن برخيزد ، و خط هدايت به امر الهى را تداوم بخشد . قابل توجه اينكه مساله هدايت را مقيد به « امر الهى » مىكند ، و مىفرمايد : * ( يَهْدُونَ بِأَمْرِنا ) * و مهم در امر هدايت همين است كه از فرمان الهى سرچشمه گيرد ، نه از امر مردم و خواهش و تمناى دل ، يا تقليد از اين و آن . امام صادق ع در حديث پرمحتوايش ، با استفاده از مضامين قرآن مجيد