است « ( * ( وَأَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْواهُمُ النَّارُ ) * ) . آنها براى هميشه در اين جايگاه وحشتناك زندانى و محبوسند به گونه اى كه : « هر زمان بخواهند از آن خارج شوند آنها را باز مىگردانند » ( * ( كُلَّما أَرادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْها أُعِيدُوا فِيها ) * ) . و « به آنها گفته مىشود : بچشيد عذاب آتشى را كه پيوسته انكار مىكرديد » ( * ( وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِه تُكَذِّبُونَ ) * ) . بار ديگر در اينجا مىبينيم كه عذاب الهى در برابر « كفر و تكذيب » قرار گرفته و ثواب و پاداش او در برابر « عمل » . اشاره به اينكه « ايمان » به تنهايى كافى نيست ، بلكه بايد انگيزه بر عمل باشد ولى « كفر » به تنهايى براى عذاب كافى است هر چند عملى همراه آن نباشد . نكته : شب زنده داران ! در تفسير جمله « * ( تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ ) * » ( شبانگاه پهلوهاى آنها از بستر دور مىشود ) دو تفسير در روايات اسلامى وارد شده : تفسيرى به نماز « عشاء » و اشاره به اينكه مؤمنان راستين بعد از نماز مغرب و قبل از نماز عشاء به بستر نمىروند مبادا خواب آنها را بگيرد ، و نماز عشايشان از دست برود . ( زيرا در آن زمان معمول بوده كه در آغاز شب به استراحت مىپرداختند و نماز مغرب و عشاء را - طبق دستور استحباب جدايى ميان نمازهاى پنجگانه - از هم جدا مىكردند و هر كدام را در وقت فضيلت خود بجا مىآورند ) هر گاه بعد از نماز مغرب و قبل از وقت عشا مىخوابيدند ممكن بود براى نماز عشا بيدار نشوند .