ولايت و ربوبيت ) مىفرمايد : « كسى كه با اين صفات گفته شد او است خداوندى كه از نهان و آشكار با خبر است و شكست ناپذير و مهربان است ( * ( ذلِكَ عالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ) * ) . بديهى است كسى كه مىخواهد تدبير امور آسمان و زمين كند ، و حاكم بر آنها باشد ، و عهده دار مقام ولايت و شفاعت و خلاقيت باشد ، بايد از همه چيز ، از پنهان و آشكار آگاه باشد كه بدون آگاهى و علم گسترده هيچيك از اين امور امكان پذير نيست . در عين حال چنين كسى بايد « عزيز » ، ( قدرتمند و شكست ناپذير ) باشد تا بتواند اين كارهاى مهم را انجام دهد . ولى عزت و قدرتى نه توأم با خشونت ، بلكه توأم با رحيميت و لطف ! آيه بعد اشاره اى به نظام احسن آفرينش به طور عموم ، و سرآغازى براى بيان خلقت انسان و مراحل تكامل او به طور خصوص است ، مىفرمايد : « او همان كسى است كه هر چه را آفريد نيكو آفريد » ( * ( الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَه ) * ) . و به هر چيز آنچه نياز داشت داد ، و به تعبير ديگر بناى كاخ عظيم خلقت را بر « نظام احسن » يعنى بر چنان نظمى استوار كرد كه از آن كاملتر تصور نمىشد . در ميان همه موجودات پيوند و هماهنگى آفريد ، و به هر كدام آنچه را با زبانحال مىخواستند عطا فرمود . اگر به وجود يك انسان نگاه كنيم و هر يك از دستگاههاى بدن او را در نظر بگيريم مىبينيم از نظر ساختمان ، حجم ، وضع سلولها ، طرز كار آنها ، درست آن گونه آفريده شده است كه بتواند وظيفه خود را به نحو احسن انجام دهد ، و در عين حال آن چنان ارتباط در ميان اعضاء قرار داده كه همه بدون استثناء روى يكديگر تاثير دارند ، و از يكديگر متاثر مىشوند .