هستند كه نماز را بر پا مىدارند ، زكات را ادا مىكنند ، و به آخرت يقين دارند « ( * ( الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ بِالآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ) * ) . پيوند آنها با خالق از طريق نماز ، و با خلق خدا از طريق زكات ، قطعى است و يقين آنها به دادگاه قيامت انگيزه نيرومندى است براى پرهيز از گناه و براى انجام وظائف . و در آخرين آيه مورد بحث عاقبت و سرانجام كار « محسنين » را چنين بيان مىكند : « آنها بر طريق هدايت پروردگارشان هستند ، و آنها رستگارانند » ( * ( أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) * ) . جمله « * ( أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ ) * » ، از يك سو نشان مىدهد كه هدايت آنها از طرف پروردگارشان تضمين شده است ، و از سوى ديگر تعبير « على » ، دليل بر اين است كه گويى هدايت براى آنها يك مركب راهوار است ، و آنها بر اين مركب سوار و مسلطند . و از اينجا تفاوت اين « هدايت » با هدايتى كه در آغاز سوره آمده روشن مىشود ، چرا كه هدايت نخستين همان آمادگى پذيرش حق است ، و اين هدايت برنامه وصول به مقصد مىباشد . ضمنا جمله * ( أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) * كه طبق ادبيات عرب ، دليل بر حصر است ، نشان مىدهد كه تنها راه رستگارى ، همين راه است ، راه نيكوكاران ، راه آنها كه با خدا و خلق خدا در ارتباطند ، و راه آنها كه به مبدء و معاد ايمان كامل دارند .