قرآن در پايان اين ماجرا همان مىگويد كه در پايان ماجراى قوم هود و قوم نوح و قوم ابراهيم بيان كرد ، مىفرمايد : « در اين سرگذشت قوم صالح و آن همه پايمردى و تحمل اين پيامبر بزرگ و آن منطق شيوا ، و نيز سرسختى و لجاجت و مخالفت آن سيه رويان با معجزه بيدارگر و سرنوشت شومى كه به آن گرفتار شدند آيت و درس عبرتى است ، اما اكثر آنها ايمان نياوردند » ( * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً وَما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ) * ) . آرى هيچكس نمىتواند بر قدرت خدا چيره شود همانگونه كه اين قدرت عظيم مانع رحمت او نسبت به دوستان و حتى نسبت به دشمنان نيست « پروردگار تو عزيز و رحيم است » ( * ( وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ) * ) ( 1 ) .

--> ( 1 ) طبق روايات كسى كه ناقه ثمود را به قتل رسانيد يك نفر بيشتر نبود ، در حالى كه اين عمل در قرآن به صورت « فعل جمع » آمده ، اين به خاطر آن است كه ديگران با او همعقيده و همصدا ، و به عملش راضى بودند ، و از اينجا دريچه اى به يك اصل اساسى گشوده مىشود كه پيوندهاى فكرى و مكتبى ، سرنوشت افراد را با هم گره مىزند ، شرح بيشتر اين موضوع را در جلد 9 تفسير نمونه صفحه 158 ( ذيل آيه 65 سوره هود ) بررسى فرمائيد .