به هر حال صالح مامور بود كه به آنها اعلام كند اين شتر عجيب و خارق - العاده را كه نشانه اى از قدرت بى پايان خدا است به حال خود رها كنند ، و دستور داد : « كمترين آزارى به آن نرسانيد كه اگر چنين كنيد عذاب روز عظيم شما را فرو خواهد گرفت » ( * ( وَلا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ ) * ) . البته قوم سركشى كه حاضر به بيدارى فريبخوردگان نبودند و آگاهى مردم را مزاحم منافع خود مىدانستند ، توطئه از ميان بردن ناقه را طرح كردند و « سرانجام بر آن حمله نموده و با يك يا چند ضربه آن را از پاى درآوردند ، و سپس از كرده خود نادم و پشيمان شدند » چرا كه عذاب الهى را در چند قدمى خود احساس مىكردند « ( * ( فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ ) * ) ( 1 ) . چون طغيانگرى آنها از حد گذشت و عملا نشان دادند كه آماده پذيرش حق نيستند اراده خدا بر اين قرار گرفت كه زمين را از لوث وجودشان پاك كند : « در اين هنگام عذاب الهى آنها را فرو گرفت » ( * ( فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ ) * ) . و به طورى كه در سوره اعراف آيه 78 و سوره هود آيه 67 اجمالا آمده است نخست زلزله شديدى سرزمين آنها را تكان داد ، هنگامى كه از خواب بيدار شدند و بر سر زانو نشستند حادثه آنها را مهلت نداد ، صاعقه اى مرگبار كه با زلزله همراه بود ديوارها را بر سرشان فرود آورد ، و در همان حال جان خود را در ميان وحشتى عجيب از دست دادند .

--> ( 1 ) « عقروها » از ماده « عقر » ( بر وزن قفل ) در اصل به معنى ريشه و اساس چيزى است ، گاه به معنى سر بريدن ، و گاه به معنى پى كردن حيوان ( پائين پاى او را قطع كردن و به زمين افكندن ) نيز آمده است .