آرى آنها عقل را در اين مىديدند كه انسان همرنگ محيط باشد ، نان را به نرخ روز بخورد ، و خود را با همه مفاسد تطبيق دهد ، اگر مردى الهى و انقلابى براى درهم ريختن عقائد و نظام فاسد قيام مىكرد ، طبق اين منطق او را ديوانه و مجنون و مسحور مىخواندند . بعضى از مفسران در معنى « مسحرين » احتمالات ديگرى داده‌اند كه چندان مناسب نيست لذا از آن صرف نظر كرديم . به هر حال اين گروه سركش ، نه به خاطر حقطلبى كه به خاطر بهانه جويى تقاضاى معجزه كردند ، و بايد به آنها اتمام حجت مىشد ، لذا صالح به دستور خداوند « گفت : اين ناقه اى است كه براى او سهمى از آب قريه است ، و براى شما سهم روز معينى » ( * ( قالَ هذِه ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ) * ) . « ناقة » به معنى شتر ماده است ، و قرآن درباره خصوصيات اين شتر كه وضع اعجاز آميزى داشته سربسته سخن گفته است ، و ويژگيهاى آن را نشمرده ، ولى مىدانيم يك شتر عادى و معمولى نبوده است ، به گفته جمعى از مفسرين اين ناقه به طرز معجزه آسايى از دل كوه برآمد ، و از ويژگيهاى آن اين بود كه يك روز آب آبادى را به خود تخصيص مىداد و مىنوشيد ، چنان كه در آيه فوق ، و آيه 28 سوره قمر به آن اشاره شده است . البته خصوصيات ديگرى نيز در پاره اى از روايات درباره آن گفته شده است ( 1 ) .

--> ( 1 ) براى توضيح بيشتر در اين زمينه به جلد 9 تفسير نمونه صفحه 155 ذيل آيه 61 سوره هود مراجعه فرمائيد .