و پر بركت است خدايى كه اگر بخواهد براى تو بهتر از آنچه اينها مىگويند قرار مىدهد ، باغهايى كه از زير درختانش نهرها جارى باشد ، و نيز اگر بخواهد براى تو قصرهاى مجللى قرار مىدهد « ( * ( تَبارَكَ الَّذِي إِنْ شاءَ جَعَلَ لَكَ خَيْراً مِنْ ذلِكَ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ وَيَجْعَلْ لَكَ قُصُوراً ) * ) . مگر باغها و قصرهاى ديگران را چه كسى به آنها داده جز خدا ؟ اصولا چه كسى اين همه نعمت و زيبايى را در اين عالم آفريده جز پروردگار ؟ آيا براى چنين خداوند قادر و منانى ممكن نيست كه بهتر از اينها را در اختيار تو بگذارد ؟ ! ولى او هرگز نمىخواهد مردم شخصيت تو را در مال و ثروت و قصر و باغ بدانند ، و از ارزشهاى واقعى غافل شوند . او مىخواهد زندگى تو همانند افراد عادى و مستضعفان و محرومان باشد ، تا بتوانى پناهگاهى براى همه اينها و براى عموم مردم باشى . اما چرا مىگويد باغها و قصرها بهتر از آن است كه آنان مىخواستند ، زيرا « گنج » به تنهايى مشكلگشا نيست ، بلكه بايد پس از زحمات زياد تبديل به باغها و قصور شود ، از اين گذشته آنها مىگفتند تو باغى داشته باشى كه زندگيت را تامين كند ، اما قرآن مىگويد : خدا مىتواند باغها و قصرها براى تو قرار دهد ، اما هدف از بعثت و رسالت تو چيز ديگرى است . در « خطبه قاصعه » از « نهج البلاغه » بيان رسا و گويايى در اين زمينه آمده است : آنجا كه امام ع مىفرمايد : « موسى بن عمران با برادرش ( هارون ) بر فرعون وارد شدند ، در حالى كه لباسهاى پشمين به تن داشتند ، و در دست هر كدام عصائى بود ، با او شرط كردند - كه اگر تسليم فرمان پروردگار شوى - حكومت و ملكت باقى مىماند ، و عزت و قدرتت دوام مىيابد ، اما او گفت : آيا از اين دو تعجب نمىكنيد ؟ كه با من شرط مىكنند بقاء ملك و دوام