سپس به خانه‌هاى محكم و مرفه آنها پرداخته مىگويد : شما از كوه‌ها خانه هايى مىتراشيد و در آن به عيش و نوش مىپردازيد « ( * ( وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً فارِهِينَ ) * ) . « فاره » از ماده « فره » ( بر وزن فرح ) در اصل به معنى شادى توأم با بى خبرى و هواپرستى است ، گاهى نيز به معنى مهارت در انجام كارى آمده است ، گرچه هر دو معنى با آيه فوق متناسب است ، اما با توجه به ملامت و سرزنش حضرت صالح ، معنى اول مناسبتر به نظر مىرسد . از مجموع اين آيات با مقايسه به صفاتى كه در آيات گذشته درباره قوم عاد گفته شد چنين استفاده مىشود كه قوم عاد بيشتر بر « خودخواهى » و « مقامپرستى » و « خودنمايى » تكيه داشتند ، در حالى كه قوم ثمود بيشتر اسير شكم ، و زندگى مرفه و پرناز و نعمت بودند ، ولى هر دو در يك سرنوشت شوم اشتراك پيدا كردند كه دعوت انبياء را براى بيرون آمدن از زندان « خودپرستى » و رسيدن به « خدا پرستى » زير پا گذاشتند ، و به كيفر اعمالشان رسيدند . حضرت صالح بعد از ذكر اين انتقادها به بخش سوم از سخنانش پرداخته و به آنها هشدار مىدهد : « از مخالفت فرمان خدا بپرهيزيد و مرا اطاعت كنيد » ( * ( فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ ) * ) . « و فرمان مسرفان را اطاعت نكنيد » ( * ( وَلا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ ) * ) .