درست است كه خداوند از همه چيز آگاه است ولى به هنگام طرح شكايت و به عنوان مقدمه براى تقاضاى بعدى ، اين سخن را مطرح مىكند . قابل توجه اينكه نوح از مصائبى كه بر شخص او گذشته اظهار ناراحتى نمىكند بلكه تنها از اين ناراحت است كه او را تكذيب كرده‌اند و پيام الهى را نپذيرفته‌اند . سپس عرض مىكند : اكنون كه هيچ راهى براى هدايت اين گروه باقى نماند « ميان من و اينها جدايى بيفكن » و ميان ما خودت داورى كن ( * ( فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحاً ) * ) . « فتح » در اصل - همانگونه كه ارباب لغت گفته‌اند - به معنى گشودن و از بين بردن بستگى است ، و آن دو گونه است ، گاهى جنبه حسى دارد ، مانند فتح الباب ( گشودن در ) و گاه جنبه معنوى دارد مانند فتح الهم ( گشودن غم و از بين بردن اندوه ) و فتح المستغلق من العلوم به معنى گشودن رازهاى دانش و فتح القضية به معنى داورى كردن و پايان دادن به نزاع و دعوا است . سپس اضافه مىكند : « و من و مؤمنانى را كه با من هستند نجات ده » ( * ( وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ) * ) . در اينجا رحمت الهى به يارى نوح آمد و مجازات دردناكش به سراغ تكذيب كنندگان ، چنان كه مىفرمايد : « ما او و تمام كسانى را كه با او همراه بودند در كشتى كه مملو از انسان و انواع حيوانات بود رهايى بخشيديم » ( * ( فَأَنْجَيْناه وَمَنْ مَعَه فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ) * ) . « سپس بقيه را غرق و نابود كرديم » ( * ( ثُمَّ أَغْرَقْنا بَعْدُ الْباقِينَ ) * ) .