باران كه در آيات گذشته به آن اشاره رفته بود . و پس از فاصله مختصرى ، باز به استدلال بر عظمت خداوند از طريق بيان نعمتهاى او در نظام آفرينش مىپردازد ، و به تناسب بيان نزول قطرات حياتبخش باران كه در آيات قبل گذشت اشاره به مخلوط نشدن آبهاى شيرين و شور كرده مىفرمايد : « او كسى است كه دو دريا را در كنار هم قرار داد ، يكى گوارا و شيرين و ديگرى شور و تلخ ، و در ميان آنها برزخى قرار داد ، گويى هر يك از آنها به ديگرى مىگويد : دور باش و نزديك شدن تو به من حرام است » ! ( * ( وَهُوَ الَّذِي مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ وَهذا مِلْحٌ أُجاجٌ وَجَعَلَ بَيْنَهُما بَرْزَخاً وَحِجْراً مَحْجُوراً ) * ) . « مرج » از ماده « مرج » ( بر وزن فلج ) به معنى مخلوط كردن و يا ارسال و رها نمودن است و در اينجا به معنى در كنار هم قرار گرفتن آب شيرين و شور است . « عذب » به معنى گوارا و پاكيزه و خنك ، و « فرات » به معنى خوش طعم و خوشگوار است ، « ملح » به معنى شور ، و « اجاج » به معنى تلخ و گرم است ( بنا بر اين ملح و اجاج نقطه مقابل عذب و فرات است ) . « برزخ » به معنى حجاب و حائل ميان دو چيز است . و جمله « * ( حِجْراً مَحْجُوراً ) * » چنان كه سابقا هم ( ذيل آيه 22 همين سوره ) اشاره كرديم جمله اى بوده است كه در ميان عرب به هنگامى كه با كسى روبرو مىشدند و از او وحشت داشتند براى گرفتن امان ، اين جمله را مىگفتند ، يعنى « ما را معاف و در امان داريد و از ما دور باشيد » . به هر حال اين آيه يكى ديگر از مظاهر شگفتانگيز قدرت پروردگار را در جهان آفرينش ترسيم مىكند كه چگونه يك حجاب نامرئى ، و حائل ناپيدا