[ سوره الحج ‹ 22 › : آيات 11 تا 14 ] وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّه عَلى حَرْفٍ فَإِنْ أَصابَه خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِه وَإِنْ أَصابَتْه فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلى وَجْهِه خَسِرَ الدُّنْيا وَالآخِرَةَ ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ ‹ 11 › يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّه ما لا يَضُرُّه وَما لا يَنْفَعُه ذلِكَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ ‹ 12 › يَدْعُوا لَمَنْ ضَرُّه أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِه لَبِئْسَ الْمَوْلى وَلَبِئْسَ الْعَشِيرُ ‹ 13 › إِنَّ اللَّه يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ إِنَّ اللَّه يَفْعَلُ ما يُرِيدُ ‹ 14 › ترجمه : 11 - بعضى از مردم خدا را تنها با زبان مىپرستند ( و ايمان قلبيشان بسيار ضعيف است ) همين كه دنيا به آنها رو كند و نفع و خيرى به آنان رسد حالت اطمينان پيدا مىكنند اما اگر مصيبتى به عنوان امتحان به آنها برسد دگرگون مىشوند و به كفر رو مىآورند ! و به اين ترتيب هم دنيا را از دست داده‌اند و هم آخرت را و اين خسران و زيان آشكارى است !