بعضى نيز احتمال داده‌اند : « زبر » جمع « زبور » به معنى كتاب بوده باشد ، يعنى هر يك از آنها دنباله رو كتابى از كتب آسمانى شدند ، و بقيه كتب الهى را نفى كردند ، در حالى كه همه از مبدء واحدى سرچشمه گرفته بود . ولى جمله « * ( كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ ) * » تفسير اول را تقويت مىكند چرا كه از احزاب مختلف و تعصب هر يك از آنها بر گفته‌هاى خويش سخن مىگويد . به هر حال آيه فوق يك حقيقت مهم روانى و اجتماعى را بازگو مىكند و آن تعصب جاهلانه احزاب و گروه‌ها است كه هر يك راه و آئينى را براى خود برگزيده ، و دريچه‌هاى مغز خود را به روى هر سخن ديگرى بسته‌اند ، و اجازه نمىدهند شعاع تازه اى به مغز آنها بتابد ، نسيمى به روحشان بوزد و حقيقتى را بر آنها روشن سازد ! . اين حالت كه از خود خواهى و حب ذات افراطى و خود بينى و خودپسندى سرچشمه مىگيرد بزرگترين دشمن تبيين حقايق و رسيدن به اتحاد و وحدت امتها است . اين خوشحال بودن به راه و رسم خويشتن و احساس تنفر و بيگانگى از هر چه غير آن است گاه به جايى مىرسد كه اگر انسان سخنى بر خلاف راه و رسم خويش بشنود انگشت در گوش مىگذارد و جامه بر سر مىكشد و پا به فرار مىنهد مبادا حقيقتى بر خلاف آنچه با آن خو گرفته بر او روشن شود ، آن چنان كه قرآن درباره مشركان عصر نوح ع بيان مىكند وَإِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً : « بار الها هر زمان كه من از اينها دعوت كردم كه به سوى تو آيند و گناهانشان را ببخشى ، انگشتها بر گوش نهادند و جامه بر خود پيچيدند و در راه غلطشان اصرار ورزيدند و به شدت در برابر حق استكبار كردند » ( نوح - 7 ) .