و تا به اين حالت پايان داده نشود راه وصول به حق براى انسان ممكن نيست و هر كس بر طريقه خود اصرار مىورزد و لجاجت مىكند . لذا در آخرين آيه مورد بحث مىگويد : « اكنون كه چنين است بگذار آنها در جهل و گمراهى و غفلت و سرگردانيشان فرو روند تا مرگشان فرا رسد و يا گرفتار عذاب الهى شوند » كه اين قبيل افراد سرنوشتى غير از اين ندارند ( * ( فَذَرْهُمْ فِي غَمْرَتِهِمْ حَتَّى حِينٍ ) * ) . كلمه « حين » ممكن است اشاره به وقت مرگ يا وقت نزول عذاب و يا هر دو باشد . واژه « غمرة » ( بر وزن ضربه ) در اصل از « غمر » به معنى از بين بردن اثر چيزى است ، سپس به آب زيادى كه مسير خود را مىشويد و پيش مىرود « غمر » و « غامر » گفته شده و بعد از آن به جهل و نادانى و گرفتاريهايى كه انسان را در خود فرو مىبرد نيز اطلاق گرديده است ، و در آيه مورد بحث به معنى غفلت و سرگردانى و جهل و گمراهى است .