را براى نشر دعوت توحيد و آئين حق و عدالت به سوى آنها فرستاد چنان كه آيه بعد مىگويد : « ما در ميان آنها رسولى از خودشان فرستاديم كه پروردگار يكتا را بپرستيد و جز او معبودى براى شما نيست » ( * ( فَأَرْسَلْنا فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ أَنِ اعْبُدُوا اللَّه ما لَكُمْ مِنْ إِله غَيْرُه ) * ) . اين همان چيزى بود كه نخستين پايه دعوت همه پيامبران را تشكيل مىداد اين نداى توحيد بود كه زير بناى همه اصلاحات فردى و اجتماعى است . سپس اين رسول الهى براى تاكيد بيشتر به آنها مىگفت : « آيا در برابر اين دعوت صريح باز هم از شرك و بت پرستى پرهيز نمىكنيد » ( * ( أَ فَلا تَتَّقُونَ ) * ) . در اينكه اين قوم كداميك از اقوام بودند ؟ و پيامبرشان چه نام داشت ؟ مفسران با بررسى آيات مشابه آن در قرآن دو احتمال داده‌اند : نخست اينكه منظور « قوم ثمود است » كه در سرزمينى در شمال حجاز زندگى مىكردند و پيامبر بزرگ الهى « صالح » براى هدايت آنها مبعوث شد ، آنها كفر ورزيدند و راه طغيان پيش گرفتند ، سرانجام به وسيله صيحه آسمانى ( صاعقه اى مرگبار ) از ميان رفتند . شاهد اين تفسير مجازات « صيحه » است كه در پايان آيات مورد بحث براى آنها ذكر شده ، و در سوره هود آيه 67 نيز صريحا در باره « قوم صالح » آمده است . ديگر اينكه منظور « قوم عاد » است كه پيامبرشان « هود » بود و در بعضى از آيات قرآن سرگذشت آنها بلافاصله بعد از سرگذشت نوح آمده و اين خود قرينه اى بر اين تفسير است ( 1 ) . اما با توجه به اينكه مجازات اين قوم طبق آيات 6 و 7 سوره « الحاقه » تندباد شديدى بود كه هفت شب و هشت روز آنها را در هم مىكوبيد روشن مىشود

--> ( 1 ) به سوره هود آيه 50 و سوره اعراف آيه 65 و سوره شعراء آيه 123 مراجعه فرمائيد .