او در جهان آفرينش بود ، همين مطلب را در آيات مورد بحث و آيات آينده از زبان پيامبران بزرگ و در لابلاى تاريخ آنها بيان مىكند . نخست از نوح نخستين پيامبر اولوا العزم و منادى توحيد شروع كرده مىگويد : « ما نوح را به سوى قومش فرستاديم ، او به آنها گفت كه اى قوم من ! اللَّه خداوند يگانه يكتا را بپرستيد كه غير از او معبودى براى شما نيست » ( * ( وَلَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِه فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّه ما لَكُمْ مِنْ إِله غَيْرُه ) * ) . « آيا با اين بيان روشن از پرستش بتها پرهيز نمىكنيد » ؟ ( * ( أَ فَلا تَتَّقُونَ ) * ) . « اما جمعيت اشرافى ثروتمند و مغرور كه چشمها را در ظاهر پر مىكنند و از درون خالى هستند ، از قوم او گفتند : اين مرد تنها بشرى همچون شما است با اين قيد كه حس برترى جويى در او تحريك شده و مىخواهد بر شما مسلط شود و حكومت كند » ! ( * ( فَقالَ الْمَلأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِه ما هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ ) * ) . و به اين ترتيب انسان بودنش را نخستين عيبش دانستند و به دنبال آن متهمش ساختند كه او يك فرد سلطه جو است و سخنانش از خدا و توحيد و دين و آئين ، همه توطئه اى است براى رسيدن به اين مقصود ! سپس افزودند : « اگر خدا مىخواست رسولى بفرستد حتما فرشتگانى را براى اين منظور نازل مىكرد » ( * ( وَلَوْ شاءَ اللَّه لأَنْزَلَ مَلائِكَةً ) * ) . و براى تكميل اين استدلال واهى گفتند : « ما هرگز چنين چيزى را از نياكان پيشين خود نشنيده‌ايم كه انسانى دعوى نبوت كند و خود را نماينده خدا بداند » ! ( * ( ما سَمِعْنا بِهذا فِي آبائِنَا الأَوَّلِينَ ) * ) . ولى اين سخنان بى اساس در روح اين پيامبر بزرگ اثر نكرد و نوح هم چنان