همان وارثانى كه فردوس و بهشت برين را به ارث مىبرند و جاودانه در آن خواهند ماند ( * ( الَّذِينَ يَرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ هُمْ فِيها خالِدُونَ ) * ) . « فردوس » در اصل - به گفته بعضى - يك لغت رومى است و بعضى آن را عربى و بعضى اصل آن را فارسى مىدانند و به معنى « باغ » است ، يا باغ مخصوصى كه تمام نعمتها و مواهب الهى در آن جمع است و لذا مىتوان آن را به عنوان « بهشت برين » ( بهترين و برترين باغهاى بهشت ) ناميد . تعبير به « ارث بردن » ممكن است اشاره به اين باشد كه مؤمنان بدون زحمت به آن مىرسند همانند ارث كه انسان زحمتى براى آن نكشيده است ، درست است كه نائل شدن به مقامات عالى بهشت ، بسيار تلاش و كوشش و پاكى و خودسازى مىخواهد ولى آن پاداش عظيم در مقابل اين اعمال ناچيز بقدرى زياد است كه گويى انسان بى زحمت به آن رسيده است . توجه به اين نكته نيز لازم است كه در حديثى از پيامبر گرامى اسلام ص چنين نقل شده : ما منكم من احد الا و له منزلان : منزل فى الجنة ، و منزل فى النار ، فان مات و دخل النار ورث اهل الجنة منزله : « هر يك از شما بدون استثنا داراى دو منزل است : منزلى در بهشت ، و منزلى در دوزخ ، اگر دوزخى شود و وارد جهنم گردد اهل بهشت منزلگاه او را به ارث مىبرند » . تعبير به « ارث » در آيه مورد بحث ممكن است اشاره به اين نكته نيز باشد . اين احتمال را نيز بعضى از مفسران دور ندانسته‌اند كه تعبير به ارث در اينجا اشاره به سرانجام كار مؤمنان است ، همچون ميراث كه در پايان كار به وارث مىرسد . و به هر حال اين مرحله عالى بهشت طبق ظاهر آيات فوق مخصوص مؤمنانى است كه داراى صفات بالا هستند ، به اين ترتيب ديگر بهشتيان در مراحل پائينتر قرار دارند .